Daarbo die blou, blou lug,
daaronder die rivier
wat deur die boorde kronkel met
’n groene swier.
Niks stoor die yle swewende
bergstilte hier.

Ná al die jare maak ek weer
’n plaashek oop.
Waar het my paaie
tog nie geloop
om my hier by ’n hek te bring
van al my waan gestroop,
maar met my denke helder
en in my hart die hoop?

Die hek staan in die skad’wee van
’n kremetart.
Die stilte in my’s volkome met
niks troebels, niks verward.
Ek lig die knip . . . Ek maak
’n hek oop in my hart.

Dan sê jy nog, Meneer, die vis is duur.

Dié vrede, kalmer as ’n stil, soet kind,
lyk of dit dae, dae lank sal duur.
Maar word dié bries ’n bulderende wind,
dan veg jy vir jou lewe, uur na uur.

En jy sê nog, Meneer, die vis is duur.

Ja, sleep die swart, swart wind die swart nag mee,
waar kry ons hulp dan, waar’s ons naaste buur?
Die Dood staan voor die deur. Gee hy nog net één tree,
dan kelder hy ons almal in sy koue skuur.

En jy sê nog, Meneer, die vis is duur.

Wat van die storms wat nooit ophou raas?
Jy sit pal in jou kliphuis, klam en guur,
en hoor die wind al woester, wreder blaas.
En daar’s geen sprokkel hout meer vir jou vuur.

Dan sê jy nog, Meneer, die vis is duur.

Was jy al van jou bootjie soos ’n veer gevee
deur ’n grys golf hoog soos ’n tronk se muur.
Wat help dit om te spartel en te skree: “Nee! Nee!”
sluk jy eers daardie waters sout en suur?

Dan sê jy nog, Meneer, die vis is duur.

Ken jy die doodsangs as die rukwind klap?
Dié waansin ken geen redmiddel of kuur.
Hy vreet mos aan jou ingewande nes ’n krap.
Hy’s koud soos ys, heet soos die hellevuur!

Dan sê jy nog, Meneer, dis vis is duur.

Ken jy die see, Meneer, ken jy die see?
Hy wat met groen jaloerse oë na ons gluur,
ons wat net één ou misstappie moet gee
en hy kom tromp-op op ons afgestuur!

Dan sê jy nog, Meneer, die vis is duur.

Sien jy die krom ou vroutjie daar, mevrou Mathee,
wat telkens ver, vér oor die golwe tuur?
Sy dink dié briesie bring haar seuns betyds vir tee.
Hul slaap al drie agter die kerkhofmuur.

Dan sê jy nog, Meneer, die vis is duur . . .

Maria gaan na Betlehem.
Sy trek alleen deur die woestyn.
Die blink bronsson brand uit die blou,
die skadukolle krimp en kwyn.
Sy dra die kindjie, vas en sterk
– net haar hart, van jammerte, beef.
Hy is so fraai, so lief . . . asof
’n lente in sy oë leef.

Die kind vra toe om water waar
Maria uitrus langs die pad.
“Vra nie om water nie, my lief.
Vra nie om water nie, my skat.
Want die riviere is troebel of
hul beddings droog, vol stof en sand.
Die blinkwit klippies in die spruit
skitter of hul van binne brand
en bloed vloei uit die fonteine,
bloed van die kinders van ons land.”

Maar oorkant teen die rantjie soos
in ’n rustige someroord
wys daar die groen van lower, staan
daar ’n bloeiende vrugteboord
vol honderde lemoene wat
aan ’n wild-vreemdeling behoort.

Die tuinman is ’n blinde boer,
’n kêrel met groot oë dood.
“Gee my net een lemoentjie vir
my kind . . . O help ons in ons nood!
Die arme bloedjie wil vergaan.
Hy hyg van dors hier op my skoot.”

“Kyk, pluk maar self die vrugte, vrou.
Ja, neem soveel jy nodig het.
Pluk daardie grotes, dan word al
die kleintjies straks vanself spekvet.”

Maria staan slank op haar tone,
haar houding skoon soos ’n gebed.
Sy reik ’n sneeuwit hand omhoog.
Haar seun rus op ’n gousblombed.
Sy buig . . . hy kry ’n groot lemoen,
die knapie lag en skop van pret.

Maria pluk die goue vrug
stil, een vir een, ’n stuk of tien.
Toe skielik bloei die hele boord met
’n oes soos nooit aanskou sindsdien.
En toe hulle afdaal van die rant,
begin die blinde boer te sien.

Hy duisel . . . of meteens die helder dag
deur al die duister in hom dring,
asof dié blanke lig, dié gloed
met silwer stemme in hom sing.
Sy oë vang die ver rante waar
hul bewe in ’n lugspieëling . . .
“Wie is die liewe vrou wat my
so ’n genade en blydskap bring?
Wie is die kindjie, wie die vrou?”
vra hy met skor bewende stem.

Dit was die Heilige Maagd, die Kind
op hul ver tog na Betlehem.